Piotr i Paweł mogli myśleć o slowie aramejskim awad. Był on używany w pozabiblijnej literaturze jako więź sługi lub ktoś kto służy, asystuje, pomaga z miłości, a nie z obowiązku.
Wielu Chrześcijan przeoczyło główne twierdzenie Pawła, myślą, że Paweł użył małżeństwo, by zilustrować bliską więź między Jezusem a Kościołem. Jest odwrotnie. Jedność Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła jest głębokim modelem dla małżeństwa. Jeżeli tak się sprawy mają to Ozeasz 2:16 daje nam właściwe hermeneutyczne wyjaśnienie i odrzucenie męża jako pana i władcy.

„Nie żona rozporządza własnym cialem, lecz mąż; podobnie nie mąż rozporządza własnym ciałem, lecz żona.” 1Kor.7:4

Mąż i żona powinni dawać ciała sobie nawzajem w wyjątkowej relacji (1Kor.7:2,3). Niektóre żony i mężowie w Koryncie składali śluby celibatu, by zademonstrować swoją ascetyczną pobożność. Niektórzy czynili to bez obopólnej zgody (1Kor. 5-7) [The power of the Histerical Woman, MacDonald]. Inni byli otwarci na przypadkowe „związki”. Niemoralność była problemem w kościele w Koryncie (1Kor.5:1-2; 9-10, 6:12-20).
Zdanie w 1Kor.7:4 nie jest rozkazem i nie powinien być tak interpretowane. Celem Pawła jest, by małżonkowie sobie ustępowali i współdziałali.

pastor Krzysztof Wójcik