Duma jest podstępnym idolem. Czai się w sercu, szepcząc mi, aby nakarmić me ego z powodu „sukcesu”, jaki mam w służbie. Ktoś komplementuje nasze kazanie lub zauważa, że ​​nasze nauczanie przyniosło im korzyść, a tu pycha, podchodzi do nas ze zwodniczym uśmiechem. Oszukuje nas, że wierzymy, że nasze osiągnięcia są naszymi osiągnięciami, a nie Ducha, który dał nam dary, skłonności i moc służenia. Jeśli nie będziemy ostrożni, zaczniemy wierzyć, że jesteśmy w jakiś sposób na wyższym szczeblu chrześcijaństwa, wyższym poziomie duchowości.

Lekarstwo na tego bałwana jest proste: mamy znać nasze miejsce. Nie ma górnego szczebla. Nie ma wyższego poziomu. Możesz być pastorem, ale pamiętaj, jesteś pastorem, który jest jednocześnie owcą. Tak, naszą odrębną rolą i urzędem w kościele może być głoszenie słowa Bożego, ale nadal jesteśmy owcami. A owca, która myśli, że jest kimś więcej niż owcą, ostatecznie udowodni, że stała się wilkiem.

W żaden sposób nie chcę oczerniać głoszenia. Jest to ogromne powołanie i święta praca. Jest to służba tak ważna, że ​​kaznodzieje muszą zbliżać się do niej ze strachem i drżeniem. Jest ono radosne i zapierające dech w piersiach. Stać przed ludem Bożym i odważnie głosić, aby przemawiać w Jego imieniu, jest czymś, co graniczy z nieopisaną ekstazą (przynajmniej w moim wypadku). I właśnie z tego powodu musimy uważnie stąpać, bracia.

Sama natura przepowiadania informuje nas, że jesteśmy sługami i zwiastunami. Słudzy mają Mistrza i ten Mistrz sam nie naucza. Heroldowie głoszą przesłanie – i mamy chwalebne przesłanie – ale to przesłanie należy do króla. To nie nauczanie zasiada na niebiańskim tronie. Obyśmy nie byli tak zakochani w naszym zadaniu, nawet tak wielkim jakim jest, abyśmy nie pomylili go z Panem Jezusem.

Bałwochwalstwo jest trudne. Może nam łatwo się wymknąć. Ale to oznacza, że ​​musimy pozostać czujni, prosząc Ducha Świętego, aby objawił nam, gdzie możemy zostać usidleni. Obyśmy mieli środki, aby prosić, aby On nas uwolnił, jeśli znajdziemy się w sieci.